Dierenrijk.info

's Winters hebben de dieren een dikke vacht, die in de lente wordt geruid. Hierbij vallen grote plukken haar in één keer uit.

De kameel (Camelus bactrianus) is een hoefdier uit de onderorde der eeltpotigen. De kameel verschilt van de dromedaris door het aantal bulten op de rug. De dromedaris heeft er één, de kameel twee.

Kamelen kunnen wekenlang zonder te drinken in leven blijven. Ze verliezen erg weinig water, onder andere doordat ze pas gaan zweten op het moment dat hun lichaamstemperatuur boven de 40°C komt. De nieren zijn in staat om veel water uit de voorurine in het bloed terug te nemen. Ook kunnen ze grote uitdroging moeiteloos doorstaan. Als een kameel drinkt, drinkt hij bijzonder veel, meer dan 100 liter achter elkaar, tot 60 liter per minuut. In de bulten wordt vet opgeslagen, dat dient als energiereserve bij voedselgebrek. Als de bulten niet worden aangesproken, staan ze rechtop. Bij voedselschaarste, wanneer de kameel teert op het vet in de bult, gaan de bulten naar een kant hangen. De dikke vacht beschermt de dieren zowel tegen extreme hitte als extreme kou.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Dierenrijk Nuenen bij Eindhoven

Een mooie bul in het dierenrijk Nuenen bij Eindhoven

De Aziatische olifant is kleiner dan de Afrikaanse olifant. Zijn schouderhoogte is ongeveer tussen 2 en 3,5 meter en zijn gewicht tussen de 3000 en 5000 kg. Hij heeft kleine naar beneden wijzende oren en een bolle rug (in het Latijn: elephas). De slurf van de Aziatische olifant heeft aan het einde een vinger aan de bovenkant, de Afrikaanse soort heeft er een aan de onder- en een aan de bovenkant. Verder verschillen het aantal nagels en de vorm van de kiezen (de Afrikaanse olifant heeft ruitvormige (vanuit het Latijn: loxodonta) lamellen, de Aziatische heeft rechte lamellen). Bij de Aziatische olifanten hebben enkel de mannetjes slagtanden.
De benaming van de geslachten:

Mannetje: stier of bul
Vrouwtje: koe of vaars
Het jong wordt kalf genoemd.

Aziatische olifanten worden in het wild gemiddeld 60 jaar oud, hetgeen onder gunstige omstandigheden in dierentuinen kan oplopen tot soms 80 jaar. Het voor zover bekend oudste exemplaar overleed in 2003 op 86-jarige leeftijd in de dierentuin van Taipei.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Dierenrijk Nuenen bij Eindhoven

Roodhalsganzen vormen paren voor het leven, dus ze willen graag een partner kiezen die bij hen past.

De roodhalsgans (Branta ruficollis) is een kleurrijke gans die een wintergast is aan de Zwarte Zee en een dwaalgast in het westen. Het lichaam is zwart en in tweeën gedeeld door een witte flankstreep. De borst en het gezicht hebben een roestrode kleur en het hoofd heeft een bont gezichtspatroon. De kleine zwarte snavel en de dunne nek vallen sterk op.

Deze vogel wordt ongeveer 51-59 centimeter groot. De grootte van één vleugel bedraagt 332-379 millimeter. De grootte van de snavel bedraagt 22-27 millimeter en hij weegt ongeveer 1058-1625 gram.
Hoog, scherp geluid dat klinkt als kiek-oekiek.
Hoogarctische toendrarivieren en veenmoerassen. Overwintert op graslanden en verdronken land.In Nederland worden ze in de winter dan ook regelmatig waargenomen samen met andere ganzen. Vaak gaat het hier om een enkel exemplaar. Het voedsel van deze vogel bestaat voornamelijk uit gras.

Roodhalsganzen vormen paren voor het leven, dus ze willen graag een partner kiezen die bij hen past. Een enkele broedplaats in noordelijk Centraal-Siberië. Overwintert op de Kaspische Zee en de Zwarte Zee. Deze vogel maakt grote trektochten van Siberië en Rusland naar de Kaspische Zee, Bulgarije en Roemenië. Het aantal varieert van jaar tot jaar. Drie tot acht crèmekleurige eieren die in een kommetje bovenop een klif worden gelegd. Ze worden door het vrouwtje uitgebroed. De met dons bedekte jongen kunnen na een maand vliegen.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Wereldtuinen Modo Verde Landgraaf

Hongaarse Rackaschaap, met in V-vorm gedraaide kurkentrekkerachtige schroefhorens.

Er zijn reeds zesduizend jaar voor onze jaartelling in Mesopotamië (Calkin, 1963) muurschilderingen ontdekt, afkomstig uit het oude Egypte, waarop schapen afgebeeld staan met zijwaarts geplaatste schroefvormige horens en lange staarten, dit zijn waarschijnlijk afstammelingen van Ovis Vigvei  het wilde schaap uit Midden – Azië (Matolcsi, 1975). Waarschijnlijk stamt het Hongaarse Rackaschaap ook af van dit schaap. Het zou in het Karpatengebergte zijn gekomen ten tijde van volksverhuizingen van stammen als Avaren, Petschenegen, Jazijgen en de Hunnen die op zoek waren naar asiel op Hongaars gebied (Bökönyi, 1962). Als men nu eens alle schapenrassen, waarvan de afstammelingen ter sprake komen voor het Hongaarse Rackaschaap, is het duidelijk dat deze dieren zich moeten onderscheiden door lange staart, de mooi gekrulde gemengde vacht (wol – haar) en de zo aparte naar boven staande rechte in de lengterichting in V-vorm gedraaide kurkentrekkerachtige schroefhorens.

Tekst: Pronatura   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf   Meer lezen over dit Hongaarse schaap?   Jacobschaap – Rackaschaap

De koereiger komt algemeen voor in de kuststreek van Suriname

De koereiger is een kleine witte reiger-soort. Van oorsprong komt de soort uit Afrika. De afgelopen 50 jaar heeft deze soort zich echter succesvol verspreid over andere continenten, waaronder Azië, Amerika, Australië en Zuid-Europa (het zuiden van Spanje en Portugal). Zowel uit Nederland (voornamelijk uit Zeeland en Zuid-Holland) als uit België (West- en Oost-Vlaanderen) zijn van de laatste jaren honderden waarnemingen bekend.

De koereiger is ongeveer 50 cm groot en bewoont zoetwaterwetlands, cultuurland en graslanden.

De vogel dankt zijn naam aan het feit dat hij vaak in groepjes het vee op de weide vergezelt. Grazend vee jaagt vaak insecten, kikkers, muizen en andere kleine dieren uit hun schuilplaats die de vogel graag eet.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf   Website: Soortenbank.nl

Het zijn zeer sociale dieren, die regelmatig elkaars gezelschap zoeken.

De ringstaartmaki (Lemur catta) is een vrij grote halfaap uit de familie der maki’s of lemuren (Lemuridae). Het is de enige soort uit het geslacht Lemur, hoewel de soorten uit de geslachten van de vari’s (Varecia) en Eulemur lang tot Lemur gerekend werden. De ringstaartmaki is waarschijnlijk de bekendste lemuur; de soort wordt in veel dierentuinen gehouden. De ringstaartmaki werd in 1608 ontdekt door de handelaar William Finch.

De vacht is grijsbruin van kleur. De kop, onderzijde, handen en de binnenzijde van de ledematen zijn wit. De kop, het gebied rond de ogen en de snuit is zwart. Deze gezichtstekening benadrukt de gezichtsuitdrukkingen. De lange pluimstaart heeft veertien witte ringen, afgewisseld met zwarte ringen. De ogen zijn goudgeel van kleur. De huid is zwart. Mannetjes verschillen van vrouwtjes door een kortere snuit en bredere schouders.

De ringstaartmaki weegt gemiddeld twee kilogram. Hij wordt 30 tot 50 centimeter lang. De staart wordt net zo lang als de rest van het lichaam.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf

De kievit is de meest algemene weidevogel in de Benelux.

De kievit (Vanellus vanellus) is een weidevogel. De naam wordt ook wel gespeld als kieviet.

De kievit is ongeveer 31 cm. Karakteristieke vogel van agrarisch gebied. Een forse, metaalgroene en zwart-witte plevierachtige, met lange kuif en brede zwarte borstband, contrasterend met witte onderdelen. Kenmerkend zijn de brede vleugels en de relatief langzame, flappende vlucht. Staart wit met brede zwarte eindband; onderstaartdekveren rossig-beige.

De kievit komt in het najaar in grote groepen samen om naar het warme zuiden te trekken.

Het broedseizoen van de kievit loopt van half maart tot in juli. Vogels waarvan het eerste broedsel is mislukt, proberen het vaak later in het seizoen nog eens. Een legsel bestaat meestal uit vier eieren van gemiddeld 47 x 34 mm. Het broeden duurt 26 à 28 dagen. Het nest wordt gemaakt in een ondiep kuiltje op een plek met niet te veel gras. Meestal broedt de kievit op grasland, maar ook op bouwland worden kievitsnesten aangetroffen.

Het is een Friese traditie om het eerste kievitsei aan te bieden aan de Commissaris van de Koningin. Vroeger werd het aan de Koningin aangeboden. Het eerste kievitsei staat symbool voor het begin van het voorjaar. Voorstanders van het behoud van de traditie stellen dat het rapen niet schadelijk is voor de populatie omdat de kievit goed in staat is een tweede legsel te produceren. Bovendien zorgen rapers voor zogenaamde nazorg, dat wil zeggen dat het nest gemarkeerd wordt zodat boeren het nest kunnen ontzien bij het maaien. Tegenstanders stellen daar tegenover dat door steeds vroeger maaien veel van die tweede legsels verloren gaan.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf

Een meerkoet op het nest, aan de waterkant gebouwd van riet en waterplanten.

De meerkoet (Fulica atra) behoort tot de familie van de rallen. De vogel is 38 centimeter groot, geheel zwart met een witte snavel en voorhoofdsschild.

De meerkoet duikt veel, met name bij het zoeken naar waterplanten. Hij vliegt niet graag, hij vlucht liever rennend over het water. Ook bij het opstijgen uit het water wordt eerst een stuk rennend afgelegd.

De meerkoet is een omnivoor, die zich hoofdzakelijk voedt met waterplanten, weekdiertjes en waterinsecten.

Het nest wordt aan de waterkant gebouwd van riet en waterplanten, maar ook van drijvend afval zoals stukken papier of plastic. In een nest worden 5 – 10 eieren uitgebroed in een tijdsbestek van 21 tot 25 dagen. De jongen, wanneer ze overleven, worden door beide ouders begeleid en kunnen na ongeveer 8 weken vliegen. Overleeft van een nest slechts een enkel jong of zelfs geen (omdat de jongen een gewilde prooi zijn voor reigers en meeuwen), dan doen de ouders een volgende poging. Per broedseizoen doen de ouders 2 tot 3 pogingen een nest jongen groot te brengen.

De meerkoet is te vinden op grote wateren, plassen en meren, maar ook in parken, grachten en sloten. Hij komt voor in Europa, Noord-Afrika, Azië en Australië. In Nederland is het een algemene broedvogel – in 2000 waren er 180.000 broedparen. Buiten de broedtijd komen er grote groepen doortrekkers en wintergasten in Nederland voor. In het Noorden van Nederland wordt de meerkoet ook wel waterkip genoemd. Een meerkoet wordt gemiddeld tien jaar oud.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf    Nog meer lezen?  Vogelvisie

De draagtijd is 30 dagen, waarna het jong 280 dagen in de buidel blijft. Moeder en kind blijven daarna nog één maand bij elkaar.

De Bennett- of roodnekwallabie (Macropus rufogriseus) is een wallabie, een klein soort kangoeroe, uit Oost-Australië.

De Bennettwallabie heeft een grijsbruine vacht, met een witte buik. De zilverkleurige staart heeft een zwarte punt, net als zijn oren, poten en snuit. Hij wordt 60-70 cm lang, en heeft een staart van 60-70cm. De achterpoten kunnen tot 20 tot 22 cm lang worden. De kangoeroe is een middelgrote soort van 6,8 tot 22kg, waarbij het mannetje gemiddeld 13,2 kg weegt, en het vrouwtje 10,5 kg.

De wallabie leeft solitair of in kleine, losse groepjes van 2 tot 5 vrouwtjes en hun jongen. Paartjes trekken niet langer dan 24 uur met elkaar op. Bij gevaar stampen ze hun voeten.

De soort is rond 1940 in het Peak District in Engeland ontsnapt, waar nu nog een kleine populatie zou kunnen leven. Sinds 1975 komt de soort ook voor bij Loch Lomond in Schotland.

De soort wordt in Europa ook gehouden, vaak op (particuliere) kinderboerderijen, maar ook als huisdier.

In de negentiende eeuw is de Bennettwallabie uitgezet in Nieuw-Zeeland op Rangitoto Island nabij Rotorua en Waimate op het Noordereiland, samen met de moeraswallabie, de kwaststaartrotskangoeroe, de tammarwallabie en de parmawallabie. Gedurende de twintigstse eeuw breidde de soort zich verder uit over het South Canterbury-district en begon een serieuze concurrent te worden voor schapen. Door middel van afschot en gif wordt nu geprobeerd de aantallen van de Bennettwallabie onder controle te houden. Op Rangitoto Island is de soort inmiddels uitgestorven door bestrijdingsmaatregelen.

Tekst: Wikipedia   Foto: Michael Dombrowe   Lokatie: Mondo Verde Landgraaf   Meer weten over de Wallabie?  Wikipedia